Il_Divo.jpg

Il divo

Il divo

Italië mag dan te boek staan als één van de machtigste industrielanden ter wereld, het blijft ook een soort bananenrepubliek. Het land zit niet alleen in de houdgreep van de maffia (zoals onlangs nog bij ons te zien was in het schokkende GOMORRA) maar ook in die van Silvio Berlusconi. Deze mediamagnaat schopte het inmiddels meermalen tot premier – ondanks zijn rare strapatsen op het politieke podium.
Was het vroeger zoveel beter? Ja en nee, zo maakt IL DIVO (‘de ster’) duidelijk. In dit politieke drama duikt regisseur Paolo Sorrentino in de loopbaan van Giulio Andreotti, de Christen-Democraat die sinds de Tweede Wereldoorlog een stempel heeft gedrukt op de Italiaanse politiek. En dat is nog eufemistisch uitgedrukt: Andreotti zat ruim veertig jaar in het parlement, bekleedde allerlei ministersposten en leidde als premier talloze kabinetten. Na de val van zijn laatste kabinet begin jaren negentig werd hij voor het leven benoemd in de Italiaanse Senaat.
IL DIVO laat zien hoe Andreotti het zolang heeft weten vol te houden: hij is een uiterst geslepen politicus, die vrijwel ongrijpbaar en ongenaakbaar is. Tegenstanders schakelde hij uit doordat hij altijd nét iets meer wist – politiek of privé. Bovendien onderhield hij zeer warme banden met de twee belangrijkste Italiaanse machtsblokken: het Vaticaan en de maffia. De film focust voor een (groot) deel op die maffia-connectie en vormt daardoor een mooi tweeluik met GOMORRA.
Tijdens het Festival van Cannes won IL DIVO vorig jaar de Grote Juryprijs. In zijn spectaculaire en overdonderende film – zowel visueel als qua tempo en inhoud – laat Sorrentino zien dat het succes van zijn prachtige Le conseguenze dell’amore geen toeval was. Net als in die film wordt de hoofdrol gespeeld door Toni Servillo, misschien wel de beste acteur van Italië. Geholpen door veel schminck en latex zet de onherkenbare Servillo de stoïcijnse Andreotti bijna angstwekkend levensecht neer.