preloader.gif vr 25 21:15
preloader.gif wo 30 20:30
JANUARI
leave_no_trace.jpg

Leave no trace

Leave no trace icon_reserveer.png

Regisseur Debra Granik maakte acht jaar geleden het succesvolle WINTER’S BONE, het ijzersterke debuut van Jennifer Lawrence. In het lieve en realistische drama LEAVE NO TRACE maken we kennis met een nieuwe steractrice in de dop: Thomasin McKenzie.

Oud-Irak-militair Will (Ben Foster) heeft een posttraumatisch stress-syndroom (PTSS) en kan niet functioneren in de moderne maat- schappij. Daarom leidt hij al jaren samen met zijn tienerdochter Tom (Thomasin McKenzie) in de bossen van Oregon een volledig zelfvoorzienend leven. We leren vader en dochter kennen door hun dagelijkse routine te volgen, en daarin wordt duidelijk dat ze een warme, liefhebbende relatie hebben. Dat komt tot uiting in rustige en verstilde scènes zonder veel woorden – het lijkt soms allemaal te mooi en te lief om waar te zijn.

Het is echter verboden om in de bossen van Oregon te wonen, en aan hun idyllische leven komt een einde als ze worden ontdekt. Tegen wil en dank moeten ze reïntegreren in de ‘normale’ maatschappij, wat de vader minder goed afgaat dan de dochter. Hun relatie komt er bovendien door onder druk te staan.

Het lijkt wel alsof regisseur Debra Granik er een neus voor heeft: jonge, mooie, beginnende actrices voor de hoofdrol. McKenzie maakt een verpletterende indruk. Foster (ook altijd goed) en zij zijn volslagen geloofwaardig als vader en dochter en eigenlijk is de relatie tussen de twee het echte onderwerp van deze film. Verwacht trouwens geen actiescènes of bad guys: Granik neemt flink de tijd om het verhaal rustig te vertellen in een documentaire-achtige stijl. Je leert de twee echt kennen en je krijgt de tijd om zelf na te denken over hun lot.