open_hearts.jpg

Open hearts

Open hearts

In 1995 stelden de Deense regisseurs Lars von Trier en Thomas Vinterberg het manifest Dogma 95 op, een indrukwekkende lijst voorwaarden waaraan een filmer volgens hen moest voldoen. Zo mocht uitsluitend op lokatie worden gefilmd, zonder meegebrachte rekwisieten. Het geluid mocht niet los van de beelden worden opgenomen en de camera moest in de hand worden gehouden, met alleen opnamen in kleur en bij bestaand licht. Kortom: een streven naar soberheid en echtheid.
Sindsdien zijn veel films met succes volgens het Dogma-principe gemaakt, waaronder THE IDIOTS en FESTEN. OPEN HEARTS is de laatste in de reeks, en volgens critici de beste van allemaal. De film vertelt het verhaal van Cecile en Joachim, die op het punt staan te trouwen. Maar dan krijgt Joachim een auto-ongeluk dat hun leven dramatisch verandert. De veroorzakers van het ongeluk voelen zich schuldig en er ontstaan relaties tussen ‘daders’ en ‘slachtoffers’.
Dergelijke gebeurtenissen leiden in films doorgaans tot tenenkrommende soap-toestanden, maar dankzij de soberheidsregels van Dogma ontaardt OPEN HEARTS gelukkig niet in een melodrama. Al het kunstmatige verdwijnt, waardoor het acteerwerk op de voorgrond komt. En al worden grote gevoelens niet geschuwd, dankzij de Dogma-aanpak kunnen ze opeens weer ontroeren.