stories_we_tell.jpg

Stories we tell

Stories we tell icon_trailer.png

Is STORIES WE TELL een documentaire? Of een speelfilm? Of toch een mockumentary, een nepdocu? Sarah Polley laat het wijselijk in het midden, waardoor haar film zelfs bij de aftiteling nog voor verrassingen zorgt. Net als in haar veelbekroonde debuut AWAY FROM HER bewijst de Canadese regisseur en actrice dat ze perfect weet hoe ze een verhaal spannend moet vertellen.

In dit geval is dat het relaas van haar moeder Diane, een actrice die in 1990 overleed toen Polley amper twaalf jaar oud was. Haar oudere broers en zussen waren al het huis uit, zelf bleef ze alleen achter met haar vader. En met een hoop onbeantwoorde vragen. Om de antwoorden alsnog te vinden interviewt Polley in STORIES WE TELL een trits familieleden, vrienden en bekenden. Allemaal blijken ze zo hun eigen herinneringen te hebben aan Diane.
De interviews zijn door Polley in stukjes geknipt en gemixt, waardoor je als toeschouwer telkens weer nieuwe informatie krijgt en je kijk op haar moeder voortdurend verschuift. Bovendien ontsluiert de film langzaam maar zeker een goedbewaard familiegeheim. Althans, zo lijkt het. Want wie vertelt nu eigenlijk de échte waarheid?

We zouden hier nog veel meer kunnen vertellen, maar less is more bij deze film. Hoe minder je weet over de precieze opzet van STORIES WE TELL en het slimme gebruik van super-8 familiefilmpjes door Polley, hoe groter de verrassing. Op de Amerikaanse recensie-site metacritic.com haalt de film een score van 90 – één van de allerhoogste van het afgelopen jaar. En dat is niet voor niets, zo vond ook de Los Angeles Times: ‘Een dijk van een persoonlijke documentaire. Verfrissend, krachtig, avontuurlijk en absoluut fascinerend.’