silver_linings_playbook.jpg

Silver linings playbook

Silver linings playbook icon_trailer.png

SILVER LININGS PLAYBOOK is één van de grootste Amerikaanse filmverrassingen van het afgelopen jaar. Waarom? In de eerste plaats omdat de film van regisseur David O. Russell (THE FIGHTER) uiterst grappig is en vol vileine dialogen zit die je niet snel verwacht in een Hollywood-komedie. In de tweede plaats vanwege de acteurs. De jonge Oscar-winnares Jennifer Lawrence bewijst na WINTER’S BONE (2010) opnieuw dat ze een topactrice is, terwijl oude rot Robert de Niro net als in BEING FLYNN laat zien dat hij gelukkig meer kan dan schmieren.

Russell’s zwarte komedie draait om de dertiger Pat (Bradley Cooper), die in het begin van de film door zijn moeder wordt opgehaald uit een psychiatrische inrichting. Hij zat daar maandenlang opgesloten nadat hij volledig door het lint was gegaan toen hij zijn vrouw betrapte op overspel. De diagnose: een bipolaire stoornis (manisch-depressief) en een gebrekkige impulscontrole. Dat laatste heeft Pat niet bepaald van een vreemde, want zijn vader (De Niro) heeft om dezelfde reden een permanent stadionverbod bij de plaatselijke football-club. Maar goed, dankzij medicijnen en gesprekken met psychiaters heeft Pat zijn leven weer enigszins op orde. Totdat hij Tiffany ontmoet (Lawrence), een jonge weduwe met ook al een psychiatrisch verleden. Na een stroeve start – You say more inappropriate things than appropriate things. You scare people’, bijt zij hem de eerste keer toe – ontwikkelt zich een heel aparte relatie tussen het duo.

Hoe dat afloopt laat zich lang raden, want zeker de eerste anderhalf uur omzeilt David O. Russell de meeste romkom-clichés. In het laatste deel wordt SILVER LININGS PLAYBOOK misschien wat minder vilein, maar de prijzenregen die de film heeft gekregen blijft even begrijpelijk als terecht.