drive.jpg

Drive

Drive icon_trailer.png

Het jaar is nog maar koud begonnen als wij DRIVE draaien, maar het zou zomaar één van de beste films kunnen zijn die wij in 2012 vertonen. Vrijwel alle recensenten gaven de volle vijf sterren. En terecht, want DRIVE is vrij subliem. Het verhaal, de beelden, de hippe soundtrack - alles klopt. Dat geldt al helemaal voor de acteurs, want behalve rijzende ster Ryan Gosling (MY BLUE VALENTINE, THE IDES OF MARCH, zie ook pag. 11) speelt ook arthouse-lieveling Carey Mulligan (AN EDUCATION, NEVER LET ME GO) een prachtige rol.
Gosling is in DRIVE een naamloze dertiger, die overdag werkt als stuntrijder voor Hollywoodfilms en ‘s nachts chauffeur is voor inbrekers en andere criminelen. Met deze koele kikker aan het stuur zijn zij verzekerd van een snelle aftocht. Zelfs met de politie op de hielen lukt het hem een veilig heenkomen te vinden, zo zien we in een even spannende als mooie proloog. Privé is Driver - zoals hij wordt genoemd - echter minder succesvol. Hij woont alleen in een anonieme flat, waar hij zich ontfermt over zijn jonge buurvrouw Irene en haar zoontje. Met Irene heeft hij een platonische relatie, want zij wacht op haar man die in de gevangenis zit. Wanneer deze kruimeldief vrijkomt helpt Driver zijn buurman bij één laatste criminele klus. Maar die loopt faliekant mis, waardoor hij een paar moordenaars van de maffia achter zich aan krijgt.
Door deze wending kantelt de film behoorlijk: wat begint als een (relatie)drama eindigt in een wraakfilm, en dan bijkt de zo ingetogen en beheerste Driver ook een explosieve kant te hebben. De Deense regisseur Nicolas Winding Refn schuwt daarbij het geweld zeker niet - wat geen verrassing is voor mensen die zijn eerdere films (waaronder de veelgeroemde PUSHER-trilogie) kennen. Het maakt DRIVE tot een zeer innerverende rit, waarvoor Refn in Cannes volkomen verdiend de regieprijs won.